Afgelopen donderdag 2 november zijn we gaan paardrijden in de omgeving van ons dorp Copan Ruinas. Elke week zorgt de taalschool voor een excursie de eerste week zijn we naar het vogelpark geweest en deze week stond er paardrijden op het programma. In eerste instantie zou dit op woensdag gebeuren maar omdat het ´s middags regende besloten we het toch maar een dag later te doen. Natuurlijk werd het snel droog na ons besluit om niet te gaan paardrijden die dag. Maar toen was de paarden man al afgebeld...
Donderdag zijn we na de les eerst thuis gaan lunchen (we krijgen tenslotte 3 maaltijden per dag). Maar om 13.30 stonden we alweer bij de taalschool waar onze paarden al klaar stonden. Eigenlijk had ik er niet echt zin in want ik heb niet heel veel paardgereden in mijn leven. Maar het bleken hele rustige paarden te zijn en we hadden comfortable western zadels dus we zaten redelijk goed. Ik zat al snel goed op het paard, maar judith had de stijgbeugels nog niet niet op goede hoogte hangen. Dit was snel geregeld en toen gingen we met z´n drieën op stap.
Beto de begeleider van de paarden nam ons mee op een rit van iets meer dan een uur naar een hele kleine nederzetting in de heuvels rond copan. De rit ernaartoe ging over een redelijk breed en goed begaanbaar gravelpad waar we meestal met twee paarden naast elkaar konden rijden. Dat wil zeggen Judith en Beto en mijn paard had wat minder zin dus die sjokte er meestal een paar meter achteraan.
Het eerste kwartier ging het wat moeizaam om dat we nog niet wisten hoe we de paarden moesten besturen (of berijden?). Maar zo gauw wat meer buiten de bewoonde wereld waren ging het al beter. Onder weg hadden we nog een prachtig uitzicht op de mistige en groene valei en de rivier van copan. Tijdens een stopje zagen we een grote groep, kleine papagaaien vliegen.
Helaas was dit te ver weg om het te kunnen fotograferen. Maar het was wel erg bijzonder.
La Pintada is een klein dorpje in de heuvels copan waar een kleine groep arme mensen woont. De vrouwen hebben een soort coöperatie waarvoor ze poppen van maisbladeren maken. Deze poppen worden door meisjes tussen de 5 en de 10 verkocht aan de toeristen in copan. Ze moeten hiervoor elka dag uit de heuvels naar beneden komen. Dit is een wandeling van minimaal 1,5 uur. Dat moeten ze dus ook weer terug lopen aan het eind van de dag.
Sinds kort heeft de coöperatie de beschikking over een restaurantje waar je van een hapje, een drankje en een bijzonder uitzicht kunt genieten. Dit is mogelijk gemaakt door een microlening van de wereld bank. Alle vooraad voor het dorpje en het restaurantje moet door de dorpsbewoners op de rug naar boven gebracht worden. Het is daarom ongelofelijk dat de prijzen van de drankjes veel lager liggen dan in copan zelf.
Helaas voor ons was er donderdag veel vocht in de lucht dus het uitzicht had mooier gekund. Maar ja je kunt niet alles hebben. Aan het eind van de rit ging het toch nog een beetje regenen maar gelukkig had Beto vierkante stukken plastic mee die we over onze schouders konden knopen.
Onze eigen spullen laggen nog bij het gastgezin om dat we een klein rugzakje tijdens het paardrijden niet erg handig vonden.
Jullie zijn vast nieuwsgierig naar de fotos die we de afgelopen dagen gemaakt hebben.
http://rinswind.nl/photos/honduras-copanruinas2
Op de fotos zie je dat we ook bij een radio mast zijn geweest, dit heeft te maken met de hobby van onze gastvader. Maar hierover later meer als ik zijn uitleg beter begrijp. :)
Tot binnenkort
groeten en knuffels voor iedereen.
T.