Toen we weggingen uit Manizales hebben we even getwijfeld waar we heen zouden gaan. Misschien nog een paar dagen naar de hoofdstad Bogóta, of in één keer door naar Ecuador of nog naar een andere bestemming in het zuiden van Colombia. Mede door onze nieuwe vrienden (zie de post over Manizales) hebben we besloten om naar Salento te gaan. Een dorpje in de bergen ten zuiden van Manizales in een natuurgebied.
We gingen er met z´n zevenen heen en er bleek een heel leuk hostal te zijn op een schitterende locatie. Heerlijk in de natuur in plaats van de drukke steden die we in Colombia voornamelijk bezocht hadden. Salento ligt in de zogenoemde koffieriem. Een gebied waar een groot gedeelte van de koffie van deze wereld vandaan komt. Het dorpje zelf was een schattig dorpje met een leuk kerkje met pleintje en om de één of andere reden was de specialiteit in alle restaurantjes forel. Wat erg lekker werd klaargemaakt en erg goedkoop was.
We hadden maar 1 dag te besteden in Salento en besloten met de groep van 7 naar een natuurgebied te gaan niet al te ver ervandaan. Valle de Cocora. Met z´n zevenen is het heel betaalbaar om een oude jeep te huren om naar het park toe te gaan. Het kostte maar 10 cent per persoon meer dan als we met de openbaar vervoerjeep waren gegaan.
In het park was een route te lopen die door twee compleet verschillende terreinen ging. Het eerste gedeelte liepen we door een dal met aan beide zijden groene bergen met wax-palmen erop. Wax-palmen zijn de langste palmensoort ter wereld en kunnen wel 60 meter hoog worden. Ze staan tegen de bergen op, vaak met hun toppen in de wolken. Op de heuvels staan koeien gemoedelijk te herkauwen en het is er vredig. Na zo´n drie kwartier door dit gebied loop je een bos in waar de wereld verandert. Je loopt dwars door het nevelwoud, steekt riviertjes over en banjert door modder. Op sommige plekken was een brug over het riviertje, maar een aantal hiervan waren in erg slechte staat en waren levensgevaarlijk. De natuur is schitterend en stiekum klim je een behoorlijk stuk omhoog. Na een aantal uur kwamen we bij een huis waar we drinken konden krijgen en konden bijkomen. Ze hadden een voedingsplaats voor kolibries gemaakt, dus die vlogen af en aan en lieten zich gewillig fotograferen. Daarna konden we nog een stuk omhoog klimmen om naar een uitzichtspunt te gaan. Dat was een behoorlijk zware klim en eenmaal boven bleken de wolken een groot gedeelte van het uitzicht te domineren. Toen de hele weg weer terug naar beneden en met onze Willy-jeep terug naar Salento. Daar hebben we heerlijk forel gegeten en ´s avonds pool gespeeld in het plaatselijke poolcafé.
De volgende dag gingen we door naar het zuiden. Ecuador zou niet in één dag te bereizen zijn als we niet ´s nachts wilden reizen. (het zuiden van Colombia heeft veel guerilla´s en is niet superveilig) Vandaar dat we in 14 uur van Salento naar Pasto zijn gereden. In Pasto hebben we overnacht en we zouden de volgende dag een lekker rustig reisdagje hebben. 2 uur naar de grend en dan nog 3 uur naar Otavalo waar we nu zijn. We stonden dus op ons gemakje op en gingen om 8 uur weg. We namen de bus naar de terminal want die bleek om de hoek te stoppen. Alleen bleek de bus niet op de busterminal te stoppen maar in de buurt en was de buschauffeur vergeten te zeggen waar we eruit moesten. We gingen nog een heel eind mee en konden uiteindelijk overstappen op een andere bus die wel naar de terminal ging. Al met al duurde het ritje van 10 minuten een uur en gingen we later weg dan gepland. De bus naar de grens bleek ons naar Ipiales te brengen, waar we over konden stappen op een busje naar de daadwerkelijke grens. Onze stempel om Colombia uit te mogen hadden we snel genoeg gehaald, maar toen we onze stempel voor Ecuador wilden halen bleek er een gigantische rij te staan. We hebben in totaal 4 uur moeten wachten voor we het felbegeerde stempeltje hadden want er was maar 1 loketje open en erg snel was de loketmeneer niet. Ook vergat hij Tom zijn stempel te geven wat voor grote problemen kan zorgen bij het verlaten van het land. Gelukkig kwamen we er snel genoeg achter en kreeg hij de stempel alsnog. In Ecuador eerst een busje naar de eerste stad, Tulcán en van daar een bus naar Otavalo. Door alle vertraging kwamen we in het donker aan, dus namen we een taxi naar ons hotel. Tot nu toe zijn onze indrukken van Ecuador positief en goedkoop! Hierover volgende keer meer.
De foto´s staan van Salento en Cocora staan hier