Een reis van ongeveer 5 uur bracht ons van Medellin naar Manizales een kleinere stad in het Colombiaanse deel van de Andes. We hebben hier een paar bijzonder leuke dagen gehad met andere reizigers.
In ons hostel Mountain House kwamen we al snel in contact met een aantal mensen. Eerst waren het twee canadezen Karsten en Forrest en later kwam daar de zwitser Thomas en de canadese Joanne bij. De groep werd uiteindelijk compleet gemaakt door de australiër Greg. Met deze mensen hebben we een aantal leuke dingen gedaan. Zo zijn we op zaterdag met zijn allen wat gaan drinken in een plaatselijk cafe om daarna nog naar een club (soort bar dancing eigenlijk maar dan kleiner) te gaan. Sommige van ons hadden iets teveel gedronken maar het was erg leuk.
Karsten en Forrest wouden zondag naar het stierenvechten gaan kijken en al snel gingen er meerdere mensen mee.
Hellaas hadden we niet van te voren kaartjes gekocht dus moesten we 1.5 uur in de rij wachten om kaartjes te kopen. Greg en de twee Israëliers Nelly en Ido besloten om niet te wachten en zijn weer terug gegaan naar het hostel. Toen we eindelijk kaartjes hadden waren de deuren tijdelijk gesloten en mochten we het stadion niet in. Maar al snel konden we plaats nemen op de betonnen randen die als zitplaats dienstdeden.
Het stierenvechten op zichzelf is een redelijk gruwelijke aangelegenheid. Maar wij vonden allemaal dat we het eerst zelf moesten zien voordat we er over konden oordelen.
Op wikipedia staat een uitgebreid verhaal over het stierenvechten. Voor meer informatie kun je op deze link klikken: http://nl.wikipedia.org/wiki/Stierenvechten
Het stierenvechten gaat volgens een vaste volgorde met als hoogtepunt het afmaken van de stier. Voordat het zover is zijn er meerdere mensen die zich met de stier bezighouden. Ja de stier gaat dood maar dat wil niet zeggen dat de stier zich niet verdedigt. Op een van de filmpjes die we gemaakt hebben is te zien hoe een stier de broek van de torero (de stierenvechter) aan flarden scheurd. Het publiek was uitzinnig toen dit gebeurde. De torero verliet de ring om een andere broek aan te gaan trekken en de helpers van de torero hielden de stier bezig met roze doeken. In de laatste fase van het gevecht moet de matador (vaak maar niet altijd dezefde persoon als de torero) de stier doodmaken door een degen tusen de schouderbladen van de stier te steken. Tenslotte word de stier door een speciale helper met een mes in de hals gestoken om er zeker van te zijn dat hij echt dood is en niet langer lijdt.
In ons geval waren er 6 stieren voor 2 toreros. Waarbij de een na laatste dus de broek van de torero vernielt heeft. Deze stier werd door 2 paarden nog een extra ere rondje door arena getrokken voordat hij werd afgevoerd. Bij een goed gevecht krijgt de torero beide oren van de stier. Bij een iets minder gevecht word er één oor afgesneden voor de torero.
Voordat we de stieren arena in mochten moesten we onze plastic water fles waar alleen water in zat afgeven. Terwijl Karsten en Forrest die allebei een soort leren zak vol drank hadden gekocht zo door konden lopen. Mensen in het de arena geven regelmatig hun leren zak aan hun buren of vrienden. Je neemt dan een slok en later geef je je eigen zak aan je buurman of vriend. Op deze manier werden onze canadese vrienden behoorlijk aangeschoten. Na afloop zijn we bij een barretje naast de arena nog wat gaan drinken. Wat uiteindelijk resulteerde in het feit dat Judith en ik Forrest mee moesten nemen in de taxi terug naar het hostel terwijl Karsten,Thomas en Joanne nog een even bleven drinken met de colombianen die we in de arena hebben ontmoet.
De fotos van het stierenvechten zijn hier: http://rinswind.nl/photos/colombia-medellin-manizales
!Let op! Deze fotos kunnen erg gruwelijk zijn.
De volgende dag zijn we vertrokken naar hostel Plantation House in Salento.