De laatste post kwam uit Arica in Chili waar Tom aan het uitzieken was van zijn keelontsteking. Inmiddels gaat het weer een stuk beter en heeft hij er alleen nog een verkoudheid aan over gehouden.
Arica zelf is een rustig stadje aan de kust met een heuze winkelstraat en een gezellige sfeer. Er is verder weinig te doen en het hoogtepunt was het kijken naar een cruiseschip vol met gepensioneerde Amerikanen die het stadje in kwamen stromen terwijl wij op een terrasje zaten met een heerlijk ijsje...
Woensdag hebben we de nachtbus genomen van Arica naar San Pedro de Atacama, 12 uur zuidelijker. In San Pedro de Atacama was ons startpunt voor een driedaagse toer naar Uyuni in Bolivia over de zoutvlaktes en door een nationaal park.
De toer was absoluut één van de hoogtepunten van deze reis tot nu toe. Het was schitterend. Met een groep van 15 man, verdeeld over 3 jeeps reden we over zoutvlaktes, door water, tussen megacactussen en langs schitterende meren. De eerste nacht sliepen we in een simpel hotelachtig iets. Met zijn zessen op één kamer en het was erg koud hier. We zaten dan ook op 4278 meter hoogte dus dan is het snel fris. (In het kader van taakverdeling neemt tom nu even het schrijven over) Die eerste nacht hebben we met z´n allen buiten staan kijken naar een electrische storm die aan de horizon te zien was. Helaas hebben we hier geen foto´s maar als jullie je grote lichtflitsen aan een donkere horizon voorstellen dan heb je enig idee waar wij naar hebben staan kijken. Ook de sterrenhemel midden in de woestijn is fantastisch, ik heb nog nooit in mijn leven zoveel sterren gezien. Voor het eerst heb ik de melkweg met het blote oog kunnen zien.
Wauw.
De tweede nacht sliepen we in een zouthotel waar de muren van zout waren en met een zout-water pasta op elkaar gemetseld waren. Ook op de grond in de gang naar de kamers lag een dike laag zout. Deze nacht hebben we niet naar boven kunnen kijken want het was bewolkt en het regende regelmatig.
De laatste dag gingen we met de Toyota Landcruiser over de zoutvlakte zelf en omdat het geregend had moest de motor tegen het zoute water beschermd worden en hiervoor had de chaufeur een grote hoeveelheid heide-achtige plantjes afgesneden. De heide-achtige plantjes gingen tussen alle kieren en gaten in het motor compartiment.
De zoutvlakte zelf laat zich moeilijk beschrijven dus daarvoor kun je beter naar de foto´s kijken. Bedenk echter dat we ongeveer 5 uur gereden hebben om de zoutvlakte over te steken!
Dit is exclusief de foto stops en een bezoekje aan het Vis Eiland (Isla del Pescado) wat zo heet vanwege de vorm want er leven natuurlijk geen vissen meer in de woestijn.
Elke keer dat we door het zoute water reden moest onze chauffeur water over de vooruit spuiten om zicht te houden want door het zoute water zie je snel niets meer en onze ruiten wissers deden het niet... Dus moest een cola fles met een gat in de dop uitkomst brengen. Maar uiteindelijk kwamen we zonder kleerscheuren aan in Uyuni.
In Uyuni hebben we voor een aantal uur een hotelkamer genomen zodat we onze rugzakken kwijt konden en onze kleren konden wassen. Gelukkig konden we de kleren binnen 6 uur terug krijgen want we moesten om 01.00 ´s nachts op het station zijn om kaartjes te kopen voor de trein van 2.50 ´s nachts. Overdag hebben we nog een bezoekje gebracht aan een treinkerkhof net buiten Uyuni. Hier zijn tussen 1907 en 1950 allemaal oude stoomlocomotieven en rijtuigen geparkeerd en vervolgens ontdaan van alles wat ook maar enigszins waarde had. De ijzeren geraamtes die over bleven worden langzaam door de woestijn verteerd.
Rond 2.00 hadden wij onze kaartjes voor de treinrit naar Villazon waar we de grens met Argentinië over zouden steken. De bagage moest in een speciale wagon maar toen we eindelijk aan de buurt waren om onze bagage in te lveren begon de trein ineens te rijden. Judith kon nog net haar rugzak naar binnen gooien maar ik stond ineens voor een dichte deur omdat de man in de trein die voor mijn neus dicht deed. Ik besloot om mijn rugzak dan maar bij me te houden. Toen we bij onze wagon aankwamen bleek dat de stoelen al bezet waren door iemand die dezelfde stoelnummers had... Op dat moment begon ik een beetje spijt te krijgen dat we met de trein gingen. Gelukkig kon de trein steward andere zitplaatsen voor ons regelen. Nadat we binnendoor naar de bagagewagon waren gegaan en ik mijn rugzak bij die van Judith had gelegd en tickets had zo dat we de bagage in Villazon weer op konden halen, begon ik me weer een beetje beter te voelen.
En uiteindelijk bereikten we traag maar comfortabel Villazon.
Een taxi bracht ons naar de grens en een tweede taxi bracht ons naar het busstation van Quiaca in Argentinië waar we de bus naar Salta hebben genomen. Na iets meer dan 8 uur in de bus en een lange vervelende douane controle op ongeveer 100 km van de grens, kwamen we om 12.00 uur ´s nachts aan bij ons hotel. We hadden een reis van meer dan 20 uur achter de rug dus we waren doodop. Vandaag hebben we dan ook geslapen tot bijna 12.30 in de middag...
We zijn nu dus in Salta, Argentinië en we blijven hier waarschijnlijk tot dat we een vlucht naar het zuiden kunnen boeken. En mischien komt ons volgende berichtje wel uit de meest zuidelijke stad ter wereld met die fantastische naam: Usuhaia!
Tot de volgende keer
T.
Oja omdat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden hebben we wel 73 fotos voor jullie klaarstaan!
Fotos