Brazilië in een week dat kan toch niet? Dat land is maar iets kleiner dan China op de wereld kaart.
Zoiets zullen jullie wel gedacht hebben bij het lezen van de titel. Natuurlijk doe je heel Brazilië niet in een week maar je kunt wel een stukje van Brazilië doen in een week. Dat is dus ook wat we gedaan hebben. Vanuit Uruguay zijn we om hoog gegaan naar Porto Alegre daar zijn we daar ´s avonds aangekomen.
Met de taxi zijn we naar het hotel gegaan maar dat bleek op loopafstand van de bus teminal te liggen. De volgende dag hebben we rondgelopen door de stad we hebben niet veel bijzonders gedaan maar in Porto Alegre staan een aantal bijzondere en bizarre gebouwen daar hebben we er een aantal van gefotografeerd. Een van de meer opvallende gebouwen is de "Gasometro" een oude energeriecentrale die is omgebouwd tot culturele ruimte met onder andere mini-theatertjes, een expositie-ruimte en een bioscoop.
In een dure villawijk hebben we vol verbazing gekeken naar (electrisch) schrikdraad dat boven op 2m hoge muren stond. Ook hebben we mogen genieten van een show van het plaatselijke politiecorps. Dat met paarden, autos en motoren een heel plein in de binnenstad in beslag nam. Het uiteindelijke doel van dit gebeuren is ons volledig ontgaan. We waren nog van plan om naar een mooi natuurgebied te gaan maar helaas konden we er niet achter komen hoe we daar moesten komen. Ons beetje spaans waar we ons in andere landen wel mee redden is totaal onbruikbaar in het portugees sprekende Brazilië. :(
De volgende stad waar we heen zijn gegaan was Curitiba, één van de grotere steden in Zuid Brazilië. Dit was een rit van ongeveer 12 uur vanuit Porto Alegre. In Curitiba zijn geen hostels als zodanig maar er zijn wel hotels die betaalbaar zijn. Tenminste zolang je 35 dollar tenminste betaalbaar vind. Voor ons budget was het extreem duur. Gelukkig was het ontbijt wel inbegrepen en gelukkig voor ons was het een goed ontbijt, met verschillende soorten broodjes, verschillende soorten cake, twee schalen met kaas, een schaal met ham en twee soorten fruit. Bij het ontbijt kon je ook kiezen uit twee kannen met sap, een kan water, een kan melk en natuurlijk de koffie en de thee. Kortom een ontbijt wat je in een echt hotel verwacht.
Een hostel in Argentinië vond dat een ontbijt moest bestaan uit koffie, geroosterde plakjes stokbrood en "dulce de leche" (een soort caramel pasta) . Een heel vershil dus.
In Curitiba kun je veel mooie gebouwen bekijken en een groot deel is gratis toegankelijk. Zo is er een glazen operagebouw, een grote victoriaans aandoende glazen kas, een buskruidopslag die is omgebouwd tot theater en nog veel meer. De meeste gebouwen en een groot deel van de parken in en om de stad zijn te bezoeken met de "Linha Turistica" een buslijn waar je één keer een kaartje voor koopt en waar 4 keer opnieuw kunt instappen bij elke halte langs de route. Eén van de dingen die je langs deze route kunt vinden is het "Duitse Bos" waar je een wandel route kunt volgen langs betegelde borden die het sprookje van "Hans en Grietje" verteld.
In de omgeving van Curitiba is een groot aantal natuurgebieden die samen een gebied beschermen dat bestaat uit atlantisch regenwoud. Een van deze gebieden waren we van plan om te bezoeken. Om er te komen zouden we het treintje pakken wat door de week naar het plaatsje Morretes gaat en in het weekend door rijdt naar het plaatsje Paranagua. We hadden moeten uitstappen bij een stationnetje met de naam Marumbi. Het treintje heeft heel kort op dit stationetje stilgestaan maar omdat niemand uitstapte, de conduteur niet liet merken dat we uit de trein mochten en het stationnetje er niet zo uitzag als we dachten duurde het even voordat we door hadden dat we er wel uit moesten. Tegen die tijd begon het treinje alweer te rijden. Zodat we rest van de dag maar in Morretes hebben door gebracht.
De treinrit zelf was heel erg mooi dus en door de open raampjes konden we wel de veschillende geuren van de omgeving ruiken. We hebben genoten van deze prachtige rit en het koloniale Morretes was ook erg leuk.
Na terugkomst in Curitiba hebben moesten we nog een paar uur wachten op de bus naar onze laatste bestemming in Brazilië: Foz de Iquaçu, de Braziliaanse kant van de beroemde watervallen.
Deze bus hebben we maar net gehaald, want toen we op weg waren naar de busterminal stonden we gezellig te kletsen in de express stadsbus. Daardoor stonden we niet op te letten en reden we onze halte voorbij. De volgende halte was een heel stuk verder en we moesten opnieuw met de bus. Om 22.05 stonden we uit eindelijk in de rij bij de bagage opslag om onze rugzakken op te halen. De man voor ons had heel veel spullen maar was erg vriendelijk en liet ons voorgaan maar de medewerker van de bagage opslag keek hier erg chagerijnig bij. Met onze rugzakken zijn we snel naar het platform gegaan waar onze bus zou vertrekken dat was natuurlijk aan de andere kant van de terminal. Voordat we in mochten stappen moesten we nog een formuliertje invullen zodat ze onze paspoort nummers en onze namen konden vergelijken.
Maar om 22.14 zaten we in de bus en lagen de rugzakken onder in het ruim van de bus. Om 22.15 precies volgens schema vertrok de bus naar Foz de Iguaçu.
Fotos die bij dit verhaal horen
Het volgende berichtje komt weer uit Argentinië en dan zullen we alles vertellen over de enorme water vallen.
Klik op de foto voor een voorproefje:
