We zitten hier in een tropen-ritme en gaan meestal vroeg slapen en staan ook vroeg weer op. Het is alweer een tijd geleden dat we ´s ochtends na 8 uur nog in bed liggen. Het is dan ook alweer een tijdje geleden dat we het ´s avonds 12 uur hebben zien worden! In bijna alle plekken waar we nu geweest zijn valt het leven om 10 uur ´s avonds stil en hoor je weinig meer. Daar staat dan tegenover dat ´s ochtends om een uur of 6 het leven weer in zijn volle glorie begint, meestal aangewakkerd door een aantal hanen en honden en een opstartende markt.
Markten hier zijn erg interessant. Erg druk en chaotisch en je moet je soms met veel moeite tussen stalletjes, mensen, kinderen, dieren en troep heen persen. Ik zou graag wat meer foto´s maken van het marktleven, maar het is echt niet slim om een mooie digitale camera tevoorschijn te halen en de mensen zijn daar meestal ook niet van gecharmeerd... Er worden ontzettend veel kleren verkocht. Vaak genoemd ¨ropa americana¨ (amerikaanse kleding) Waarschijnlijk is een groot gedeelte van deze kleren tweedehands uit Amerika en Europa. Verder wordt op de markt uiteraard veel groente en fruit verkocht. Het meeste is wel bekend, maar regelmatig zit er iets ondefinieerbaars bij. Soms kopen we dat dan, maar meestal begrijpen we meteen waarom het in Europa niet aangeslagen is! Als we op de markt lopen horen we regelmatig iemand ´gringo´ roepen en vooral hier in Nicaragua wordt dat meestal gevolgd door: give me dollar. Vooral kinderen hier vragen vaak om geld. In de andere landen waar we geweest zijn was dat minder dan hier. Ook wordt hier meer gebedeld en het is altijd een strijd of we nou wel of geen geld moeten geven. Aan de ene kant is het schrijnend en kunnen we best wat missen, aan de andere kant wil je het gebedel niet stimuleren en niet het idee geven dat blank zijn synoniem is voor geld geven. Ook is het onmogelijk om iedereen wat te geven. Het blijft een dilemma en meestal moeten we helaas nee verkopen.